Wielki Świat

Tym razem wybrałem się na pieszą wędrówkę. Zabrałem jak zwykle plecak, w którym to nie mogło zabraknąć oczywiście aparatu, jak i kurtki przeciwdeszczowej, gdyż pogoda ostatnio bywa kapryśna. Cel wędrówki był inny niż zwykle. Postanowiłem odwiedzić przyjaciół z Wielkiego Świata.

Wielki Świat nie jest dostępny na żadnych z map które możemy zakupić w sklepie. Nie widać go również z samolotu, co więcej, nawet Google nie potrafi powiedzieć gdzież ów świat się znajduje. Ja oczywiście znam drogę. Trzeba iść prosto, później w prawo, i po dwunastu centymetrach odbić nieco na południe. Zauważymy wielki kamień, który to skrywa małe przejście, prowadzące przez gęstą trawę, gniazdo pająka, jak i wielkie spróchniałe drzewo. Zaraz za drzewem ujrzymy puszkę po coca-coli, tam też możemy przystanąć, napić się i porobić pamiątkowe zdjęcia.

Ja nie zatrzymałem się. Wędrowałem dalej. Idąc dalej dochodzimy do ogromnej kałuży, i wreszcie widzimy wielką bramę zrobioną z trawy, trzciny i słomy. Kałużę trzeba przepłynąć, lecz nie jest to zbyt trudne, ponieważ obok stoi przycumowany statek - stary, czarny skórzany but. Dochodząc do furtki pod bramą, spotykamy strażnika, któremu to - by wejść - musimy wymówić tajne hasło. Oczywiście składa się ono z liter, cyfr jak i innych krzaczkowatych znaków. Uwaga ! Wielkość wymawianych liter istotna. (...) Po podaniu hasła brama została mi otworzona.

Gdy tylko pojawiłem się na głównym placu, od razu z radością, krzykiem i śmiechem zostałem tam powitany. Podano mi coś do jedzenia, coś do picia również. Jak zwykle był to przepyszny miód, oraz świeża, poranna rosa, prosto z pobliskiego liścia. Po tak wypasionym śniadanku, po przywitaniu się z mieszkańcami, zacząłem robić im zdjęcia. Starałem się uchwycić ich przy codziennych czynnościach. Tak też zobaczymy śpiocha, który dopiero teraz wstał, i wystawia głowę poza namiot, ucznia który je śniadanie, ucznia który usnął przy książkach, kucharza zbierającego owoce, jak i grajka grającego na gitarze.

Po skończonej sesji zdjęciowej, był mały poczęstunek - najstarsza kucharka upiekła pyszne placki z pszennej mąki, obłożone owocami zebranymi przez kucharza. Później kilkuminutowa drzemka, i powrót do domu. Pożegnałem się ze wszystkimi. Dostałem kanapki na drogę, a sam od siebie, (jako iż ja jestem z tego Mniejszego Świata) zostawiłem dla dzieciaków jakieś gry na komputer, chyba WOW-a z wykupionym abonamentem do końca roku.

Droga powrotna jest oczywiście odwrotnością drogi pierwotnej, tzn. trzeba czytać od tyłu. Wracając piękne zachodzące słońce świeciło mi w twarz... aha, by wyjść nie trzeba podawać hasła.