Owca

Tak oto wygląda Pani Owca.

Cześć, mam na imię Ketla.

Pani Owca ubiera się w wełniany sweter, nosi też czarny szalik. Owca powyżej, co prawda sweter do zdjęcia zdjęła, ale za to żre trawę. 

Na poniższym zdjęciu widzimy dwie owce. Owcę numer jeden i owcę numer dwa. Owca numer jeden nie posiada swetra, owca numer dwa natomiast tak. Sweter jest brudny, wygląda jakby Pani Owca pasła się w błocie - my natomiast widzimy że i tutaj owce żrą trawę.

Ja wyglądam trochę jak brudny kudłaty piesek, ale tak naprawdę jestem stu procentową owcą górską, hej !

Górskie owczarki. Są to psy podobne do owiec. Również chodzą w swetrach, nie żrą natomiast trawy. Za to dużo leżą i biegają. Owczarki zajmują się również pilnowaniem owiec - sprawdzają czy dana owca dobrze podżera.

Jestem górskim owczarkiem. Zajmuję się pilnowaniem moich owieczek, oraz...

Każdy owczarek posiada tzw. "elektronicznego pastucha". Jest to robot z antenką - sterowany radiem - służący do pilnowania owiec. Wylegujący się owczarek co jakiś  czas wciśnie przycisk by "elektroniczny pastuch" pognał owcę, pochwalił ją gdy podżera dobrze, jak i pogonił gdy żre źle.

...tego pana, który to jest sterowany radiowo przeze mnie.

...I tak oto owce się pasą, co jakiś czas, gdy ich swetry są już zużyte, owce zdejmują je, a górski owczarek wywozi je do "używanej odzieży". Owce zakładają nowe swetry, a ludzie kupują te zużyte. Wychodzi o wiele taniej ! Owca w swetrze bardzo się poci - szczególnie latem. Z potu owcy robi się tzw. "oscypki". Najlepsze oscypki pochodzą od dobrze wypoconej owcy - czyli takiej noszącej szalik.

Sałatka z dzika

Dziś w naszym małym kąciku kucharskim, przedstawimy najnowszy przepis na codzienne danie - "sałatkę z dzika". Sałatka z dzika jest bardzo pożywna, zawiera dużo witamin, mikroelementów, białka oraz tłuszczy.

Pierwsza rzecz którą musimy zrobić to zdobyć jakiegoś dzika. Jako że:

Dzik jest dziki,
dzik jest zły,
Dzik ma bardzo ostre kły,
Kto spotyka w lesie dzika,
Ten na drzewo szybko zmyka.

to musimy być przy tym bardzo ostrożni. Dzika łatwo znaleźć w lesie, ale nie tylko. Dziki występują czasem też i w miastach - są tam przelotem.

Upatrzonego dzika musimy upolować. Do polowania na dzika polecam strzelby, długie łuki albo procę. Przy strzelaniu w dzika należy celować w nogi. Dzik bez sprawnych nóg przewróci się, i będzie leżał. W tym momencie możemy zająć się pozyskaniem mięsa z dzika do sałatki.

Podchodzimy do leżącego dzika, upewniamy się że nie może chodzić. Specjalnie ostrym nożem odkrawamy kawałek boku z dzika, mięso wkładamy do miseczki. Na dzika przyklejamy plaster.

UWAGA !
POZOSTAW DZIKA W STANIE W JAKIM GO ZASTAŁEŚ.

Mając kawałek mięsa w misce udajemy się do domu. Dodajemy cebulę, czosnek, inne warzywa. Przyprawy. Wszystko to razem pieczemy w piekarniku. Podajemy z ziemniakami, koperkiem, oraz białym winem.

Życzę smacznego !

Przykładowy dziki dzik.

Dzik w czasie zagrożenia próbuje schować się, np. za słupem.

Tu widzimy dzika w trawie...

...zbliżającego się do torów.

Starożytni Indianie, mieli swój własny sposób na polowanie na dzika...

...zaganiali go na tory, i czekali aż nadjedzie pociąg.

Mała informacja na temat wartości odżywczych dzika:

Dzik – gatunek dużego, lądowego ssaka łożyskowego z rzędu parzystokopytnych. Jest jedynym przedstawicielem dziko żyjących świniowatych w Europie. Jest przodkiem świni domowej.

Dzik jest popularnym zwierzęciem łownym i jako taki doczekał się w języku myśliwych wielu szczegółowych określeń, pozwalających w krótkich słowach opisać zwierzę i jego zachowanie. Z czasem część tej terminologii weszła do języka codziennego, a także języka zoologów. W Polsce dzik jest pospolitym przedstawicielem tzw. zwierzyny czarnej, podlega sezonowej ochronie. Samica dzika nazywana jest lochą, samiec odyńcem, a młode warchlakiem, warchlak o charakterystycznym paskowym umaszczeniu – pasiakiem.

Obecny obszar występowania

Obecny, naturalny zasięg występowania dzika obejmuje tereny od północnych krańców Afryki przez środkową i południową Eurazję. Gatunek nie występuje na północy Półwyspu Skandynawskiego, Finlandii i północnej części Rosji. Na Sachalinie odkryto jedynie jego kopalne pozostałości. Nie występuje również w suchych pustyniach Mongolii, wysokich górach Azji Środkowej, jak i na Wyżynie Tybetańskiej.

W Polsce bardzo licznie występuje na terenie całego kraju, w Tatrach nieliczny, dochodzi do górnej granicy lasu, powyżej 1400 m n.p.m.. Największe odnotowane przez inspekcje lasów państwowych skupisko dzików w Polsce znajduje się w Siecieborzycach.

Środowisko

Dzik jest eurytopem, unika tylko terenów otwartych i górskich. Zasiedla głównie obszary o dużej lesistości, ponieważ w lasach znajduje pokarm oraz schronienie. Idealnym siedliskiem dla niego są lasy liściaste i lasy mieszane, gdzie znajduje się najwięcej typowego dla niego pokarmu. Optymalnym środowiskiem dla tego gatunku są prawdopodobnie lasy łęgowe. Dzik dzięki swej plastyczności ekologicznej jest jednym z najważniejszych i najliczniejszych dużych ssaków naszej strefy klimatycznej[potrzebne źródło]. Obserwuje się pojawianie dzików, w tym loch z warchlakami, na terenie miast (np. Świnoujście), gdzie przychodzą, aby żerować w śmietnikach i na wysypiskach.

Morfologia

Duży ssak o krępej budowie, z silnie rozwiniętą przednią częścią ciała i wyraźnie niższym zadem. Przeciętnie osiąga 1,1-1,5 m, a największe osobniki do 2 m długości ciała bez ogona. Na krótkiej, grubej i muskularnej szyi osadzony jest klinowaty łeb o małej mózgowioczaszce i dużej trzewioczaszce. Oczodół otwarty – bez pierścienia kostnego występującego u większości parzystokopytnych. Część przedoczna wyciągnięta w długi ryj (gwizd). Przednią krawędź ryja tworzy chrzęstna płytka nosowo-wargowa, tzw. tarcza ryjowa, zwana przez myśliwych tabakierą. Tarcza ryjowa jest naga, silnie unerwiona i dobrze umięśniona, nawilżana wydzieliną gruczołów tarczy ryjowej.

Wysoko osadzone, stojące uszy (słuchy) w kształcie trójkąta są silnie owłosione. Oczy dzika (świece) są małe, brunatne i wysoko położone. Silne, czteropalczaste nogi (biegi) średniej długości. Palce środkowe (III i IV) są większe i dłuższe, zakończone racicami, a palce zewnętrzne (II i V) mniejsze i krótsze, zakończone stosunkowo dużymi raciczkami (szpilami) o półksiężycowatym kształcie. Na twardym terenie raciczki nie dotykają podłoża, natomiast na miękkim pozostawiają charakterystyczny ślad.

Na końcu stosunkowo długiego ogona znajduje się pęk długich włosów (chwost). Skóra dzika ma czarny kolor. Pokryta jest okrywą włosową złożoną z twardej, elastycznej szczeciny (pióra) oraz gęstych włosów wełnistych. Samice mają po 6 par sutków.

Ubarwienie dzika jest zmienne, latem ciemniejsze. Może przechodzić od niemal czarnego przez brązowoczerwone po płowe. Z powodu zwyczaju tarzania się w błocie jest zbliżone do barwy gleby występującej w rejonie życia osobnika. Niekiedy sierść na bokach jest tak pozlepiana żywicą, że tworzy pancerz zwany usmołem. Młode dzika, warchlaki, do 3–4 miesiąca życia mają wzdłuż tułowia czarne pasy (stąd nazwa pasiak).

U tego gatunku jest wyraźnie zaznaczony dymorfizm płciowy. Odyniec (samiec) jest znacznie większy od lochy (samicy), a w starszym wieku bardzo rozrastają mu się fajki (kły górne). Dolne kły, zwane szablami, krzyżują się z fajkami i tworzą bardzo groźny oręż tego zwierzęcia. Dzik ma największą spośród lądowych ssaków łożyskowych liczbę zębów. W uzębieniu występują wszystkie kategorie zębów, zarówno w łuku górnym jak i dolnym. Zęby boczne są typu bunodontycznego.

Zmysły

Najczulszym zmysłem dzików jest węch. Mają także bardzo dobrze rozwinięte zmysły dotyku, smaku i słuchu. Wzrok tych zwierząt jest prawdopodobnie dobry, chociaż przez rozłożenie oczu po bokach głowy nie widzą dobrze tego, co dzieje się z przodu ciała.

Tryb życia

Zwierzę stadne, żyjące w grupach rodzinnych nazywanych watahami. W skład gromady wchodzi od kilku do dwudziestu osobników obu płci: stara locha – przewodniczka – oraz lochy z warchlakami (młode do osiągnięcia dojrzałości płciowej). Pozostałe osobniki są słabiej związane ze stadem. Odyńce rzadko wiążą się z grupą, zwykle bytują samotnie. Watahy przebywające na wspólnych żerowiskach tworzą zgrupowanie liczące do 100 osobników.

Dziki w ciągu dnia odpoczywają w barłogach lub tarzają się w błocie. Wieczorem osobniki wyruszają na żer i pod osłoną nocy wychodzą z lasu na pola. Mogą być szkodnikami upraw.

Biegają kłusem, galopem lub skokami. W galop zrywają się rzadko i potrafią nim przebiec tylko kilkaset metrów. Dobrze pływają, dlatego występują na jeziornych i rzecznych wyspach.

W stadzie dziki bardzo lubią czyścić sobie nawzajem skórę, czochrając się o pnie drzew. Czasem leżą w barłogu bardzo stłoczone. Dzik jest agresywnym zwierzęciem i w niektórych sytuacjach odważnie szarżuje na wroga. Lochy z potomstwem są szczególnie niebezpieczne.

Pożywienie

Dzik jest typowym wszystkożercą. Żywi się m.in. żołędziami, orzeszkami buczynowymi. Jest utrapieniem rolników – ryjąc, potrafi poczynić wielkie szkody, zwłaszcza w uprawach roślin bulwiastych. W runie znajduje dżdżownice, owady, gryzonie, których nory odnajduje węchem, kłącza roślin, grzyby. Zjada nawet padlinę. Zdobywa pokarm głównie przekopując ziemię swym wrażliwym, wydłużonym ryjem (gwizdem).

Rozród

Okres godowy, zwany u dzików huczką, w strefie klimatu umiarkowanego trwa zimą – od listopada do stycznia. W cieplejszych regionach gody mogą się odbywać o każdej porze roku. Odyńce często staczają pomiędzy sobą walki o dostęp do samic.

Faza estrus u samicy trwa 21 dni. Przez 3 kolejne dni locha jest zdolna do zapłodnienia. Po 16–20 tygodniowej ciąży samica może wydać na świat nawet 12 młodych w jednym miocie. Zwykle rodzi 4–8, przy czym liczebność młodych w miocie rośnie z wiekiem samicy. Przed porodem locha układa sobie z roślin, ukryte w bezpiecznym miejscu, legowisko, zwane barłogiem.

Warchlaki rodzą się z otwartymi oczami i przez pewien czas pozostają w barłogu, ogrzewając się wzajemnie ciałami. Młode dziki są bardzo nieodporne na niskie temperatury i jak na parzystokopytne mocno uzależnione od troskliwej opieki matki. W ciągu pierwszych dni walczą o miejsce przy sutkach, ale później ustala się już hierarchia karmienia. Po kilkunastu dniach ruszają za matką i rozpoczynają samodzielne żerowanie. Ssą lochę przez 3 miesiące. Po 10 miesiącach wyglądają już jak osobniki dojrzałe. Dziki w naturze dożywają 40 lat.

Rola w ekosystemie

Dziki odgrywają istotną rolę w ekosystemach leśnych i polnych. W poszukiwaniu pokarmu zdzierają wierzchnie warstwy gleby, spulchniając ją i mieszając ze ściółką. Dziki zjadają padlinę, gryzonie oraz larwy i poczwarki owadów, w tym wielu szkodników lasu, przez co przyczyniają się do przywrócenia równowagi ekologicznej między światem owadów a drzewostanem. Zjadają również chore ssaki i ptaki, ograniczając w ten sposób przenoszenie chorób. Młode dziki stanowią pokarm wielu drapieżników.

Znaczenie gospodarcze

Z gospodarczego punktu widzenia dziki wyrządzają sporo szkód w przyleśnych uprawach rolnych oraz łąkach. W Polsce wyrządzają szkody zwłaszcza w uprawach roślin okopowych (ziemniak, burak, rzepa i marchew), zbożowych i bobowatych. W lasach niszczą mrowiska.

Dziki są zwierzętami łownymi zaliczanymi do zwierzyny grubej – czyli takiej, do której strzela się kulą, a nie śrutem – i tzw. zwierzyny czarnej. Poławiane przez człowieka głównie dla mięsa. Przed wynalezieniem materiałów syntetycznych ze skóry dzików wykorzystywano szczecinę. Wyprawiona skóra oraz kły dzików – w gwarze myśliwskiej nazywane orężem – stanowią cenione trofea łowieckie. Kępki włosów pobierane z grzbietu dzika są wykorzystywane przez myśliwych jako element dekoracyjny do kapelusza.

Udomowienie

Udomowioną formą dzika jest świnia domowa (Sus scrofa f. domestica) opisywana często pod nazwą Sus domestica, choć nie jest odrębnym gatunkiem.

Dokładny czas i miejsce domestykacji dzika nie są znane. Przypuszczalnie, ok. 11 tys. lat temu (9 tys. lat p.n.e.) niezależnie od siebie zostały udomowione dwa jego podgatunki: europejski i azjatycki. Już Karol Darwin wyróżnił wśród udomowionych świń dwie podstawowe formy, które traktował jako odrębne gatunki i opisał pod nazwą Sus scrofa dla formy europejskiej i Sus indicus dla azjatyckiej. Badania genetyczne sugerują, że udomowienie miało miejsce w Chinach i na Bliskim Wschodzie, skąd świnie trafiły do Europy. Odkrycia na stanowiskach archeologicznych w Turcji wskazują na nasilenie relacji pomiędzy ludźmi a dzikami w drugiej połowie IX tysiąclecia p.n.e. Istnieje przypuszczenie, że w Europie rozwinęły się dwie linie rozwojowe świń, co może oznaczać, że poza Chinami istniały inne ośrodki domestykacji. Badacze próbują ustalić, czy udomowione świnie pojawiły się w jednym miejscu na świecie i zostały szeroko rozprzestrzenione, czy też – na co wskazują wyniki dotychczasowych badań – wraz z rozwojem cywilizacji rozprzestrzeniła się "technologia" udomowienia dziko żyjących świniowatych i wiedza ta została wykorzystana w wielu regionach Europy i Azji.

Chów dzików

Walory mięsa z dzika oraz łatwość jego utrzymania na terenie zamkniętym skłania ludzi do prowadzenia chowu dzików niezależnie od chowu wielu ras świni domowej. W Polsce do prowadzenia chowu dzików wymagana jest zgoda ministra właściwego do spraw środowiska.

Mitologie

Dzik był obecny w większości mitologii powstałych na terenie jego występowania. W Babilonii był przedstawiony jako posłaniec bogów, a jego mięso było objęte w określonych dniach zakazem spożywania. U ludów celtyckich zwierzę to symbolizowało druidów, szanowano je za to, że żywiło się żołędziami świętego dębu i stworzonymi przez pioruny truflami. Jego mitologicznym przeciwnikiem był niedźwiedź. Z powodu odstającej szczeciny przypominającej promienie, dzik był kojarzony ze Słońcem i towarzyszącymi mu bóstwami (np. Apollem), ale i z mrokiem, zimą (Set).

W mitologii skandynawskiej bóg płodności Freyr związany był z dzikiem. Posiadał on przedstawiciela tego gatunku, odyńca stworzonego przez karły ze złota, zwanego Gullinbursti. W Walhalli bohaterowie skandynawscy jedli mięso dzika Andhrimnira, by posiąść jego siłę.

W mitologii greckiej, poza Apollem, dzik symbolizuje Aresa, Artemidę, Hermesa, Posejdona. Zabicie dzika erymantejskiego było jedną z prac Heraklesa, greccy herosi polowali także na dzika kalidońskiego. Dziki były też uosabiane z uczciwością. W Iliadzie Agamemnon przysięga nad ciałem ofiarowanego bogom dzika.

Dzik w wielu mitologiach był też przyczyną śmierci bóstw i bohaterów, m.in. Ozyrysa, Adonisa, Zeusa kreteńskiego, Ankajosa, Diarmuida.

W hinduiźmie w dzika wciela się Wisznu.

U Słowian połabskich istniał mit o olbrzymim, straszliwym odyńcu, jego tarzanie się w kałuży zwiastowało wojnę.

Judaizm i chrześcijaństwo

W judaizmie dzik jest symbolem wrogów Izraelitów. W Starym Testamencie jest przedstawiony jako niszczyciel winnicy bożej (Zrył ją dzik z lasu, a odyniec spasł ją). Podejście to kontynuuje tradycja chrześcijańska, uosabiając dzika z diabłem.

Historia

Już pierwsze okręty bojowe miały na dziobach wyrzeźbiony wizerunek dzika, ponieważ zwierzę to ryje ziemię, tak jak statek fale. Zwierzę to było symbolem króla Ryszarda III. Na znak gościnności umieszczano jego łeb nad drzwiami oberży.

Sztuka

W sztuce dzik jest symbolem rozpusty, przeciwnikiem czystości i jednorożca.

Heraldyka

W heraldyce dzik był symbolem rycerstwa, walki do ostatniego tchu, wolności, brutalności.

Film przedstawiający dzika w akcji, Poznań, most na Starołęce.

Poznaj słonia

W poznańskim zoo spotkałem pana Słonia. O słoniu można powiedzieć wiele, ale np. też to:

Słoń indyjski - ssak z rzędu trąbowców, jeden z trzech żyjących gatunków rodziny słoniowatych, zamieszkujący lasy i zarośla Azji Południowej i Południowo - Wschodniej.

• długość ciała: 5,5 - 6,4 m
• długość ogona: do 1,5 m
• wysokość w kłębie: do 3,1 m
• ciężar: do 5 t

Głowa duża, czoło płaskie, nad oczami po obydwu stronach dwa półokrągłe guzy kostne, uszy znacznie mniejsze niż u słonia afrykańskiego, ciosy niewielkich stosunkowo rozmiarów występują u większości samców, u samic rzadko spotykane (największe ciosy słoni indyjskich miały długość 3,02 m i ciężar 39 kg). Trąba zakończona jest jednym wyrostkiem chwytnym. Szyja krótka, tułów krępy, masywny, kończyny słupowate, zakończone szeroką, okrągłą stopą, zawierającą warstwę amortyzacyjną zbudowaną z tkanki chrzęstnej i tłuszczowej. Słonie chodzą na czubkach palców zakończonych pięcioma paznokciami w kończynach przednich, trzema lub czterema w tylnych. Ciało pokrywa gruba, marszczona skóra o grubości 2 - 4 cm, prawie bezwłosa, rzadkie włosy występują na grzbiecie i karku, dłuższe stanowią zakończenie ogona. Słonie porozumiewają się ze sobą dźwiękami o bardzo niskiej częstotliwości, niesłyszalnymi dla ucha ludzkiego, które są odbierane przez te zwierzęta na duże odległości (ponad 2 km). Słoń indyjski żyje w stadach złożonych przeważnie z 8 - 10 samic z młodymi, w obrębie stada panuje ścisła hierarchia. W terenie górzystym porusza się nadzwyczaj sprawnie (w marszu osiąga 7 - 15 km/h), niemal bezgłośnie i prawie nie pozostawiając śladów (nacisk na 1 cm powierzchni stopy wynosi tylko 400 - 600 g). Doskonale pływa i chętnie kąpie się w błotnistych sadzawkach. Pożywienie słoni indyjskich stanowią trawy, liście, kora, miękkie drewno, pędy bambusa i owoce, szczególnie dzikie figi. Ciąża trwa 614 - 688 dni (ok. 21 m-cy), samica rodzi jedno młode o ciężarze ok. 100 kg, które karmi przez 8 - 10 miesięcy, czasem nawet ponad rok. Słoń indyjski osiąga dojrzałość płciową w wieku ok. 12 lat. W warunkach hodowlanych żyje przeciętnie 40-60 lat.

Znane są cztery podgatunki:

• słoń indyjski (Elephas maximus bengalensis), występujący głównie w Indiach
• słoń malajski (Elephas maximus hirsutus), występujący na Półwyspie Malajskim
• słoń sumatrzański (Elephas maximus sumatranus), zamieszkujący Sumatrę
• słoń cejloński (Elephas maximus maximus) ze Sri Lanki.

Podgatunki te, szczególnie słoń malajski, zagrożone są wyginięciem. Liczebność gatunku (pomijając hodowle) szacuje się na 30 000 osobników. W Indiach kurczenie się biotopu tych zwierząt prowadzi do licznych konfliktów między ludźmi a słoniami, w skali roku zabija się około 150 słoni dzikich, a ich ofiarą pada około 200 ludzi. Słoń indyjski jest zwierzęciem o łagodnym usposobieniu, daje się łatwo oswajać i tresować, używany jest jako zwierzę robocze, istnieją nawet fermy hodowlane, prowadzone w celu oswajania słoni indyjskich, jak i sztucznego ich rozrodu. W zoo hodowany od XIX w., pierwszy udany poród w takich warunkach odbył się w 1905 r.
Gatunek ten jest chroniony przepisami konwencji waszyngtońskiej.

Poniżej przedstawiam kilka zdjęć słonia.

Na zdjęciu widzimy słonia stojącego na teleporcie. Właśnie powrócił do Lut Gholein.

Tutaj słoń w swym domu.

Słoń ruszający tylną nogą.

Dwa słonie pozujące do zdjęcia.

Zacieszający słoń.

Wędrówki słoni. Tylni słoń posiada pięć nóg.

Słonie to małe zwierzęta. Na zdjęciu porównanie wielkości słonia z przypadkowym turystą.

Wiewiórka

Wiewiórka pospolita, wiewiórka ruda (Sciurus vulgaris) – gatunek gryzonia z rodziny wiewiórkowatych.

Występowanie

Występuje w Europie i Azji. Jest pospolita na terenie całej Polski.

Biotop

Występuje w lasach liściastych i iglastych, a także w parkach i zadrzewieniach.

Opis

Osiąga długość ciała 19-23 cm i ogona 15–20 cm, waga 250–340 gramów. Jest typowym zwierzęciem nadrzewnym. Grzbiet ubarwiony ma na kolor od rudego do ciemnobrązowego, spód ciała jest biały. Wiewiórki żyjące w Karpatach i Sudetach mają umaszczenie ciemniejsze – ciemnobrązowe. W zimie wszystkie wiewiórki zmieniają ubarwienie na popielate (szata zimowa).

Tryb życia

W dziupli ma swoje zapasy, zamieszkuje gniazda ptaków lub buduje je sama. Gniazda te buduje w koronach drzew, zwykle w rozwidleniu gałęzi. Buduje je z trawy i drobnych gałązek i wyściela mchami. Gniazda te mają jeden wejściowy otwór. Długi, puszysty ogon odgrywa ważną rolę podczas skoków - stabilizuje kierunek lotu. Jest aktywna w dzień. Jej pożywienie stanowią nasiona, pędy, grzyby, owoce, ale także owady, jaja i pisklęta. Gromadzi zapasy żywności, np. zakopując nasiona – przyczynia się w ten sposób do rozsiewu nasion drzew. Obserwowano też, że na gałęziach drzew suszyła grzyby.

Rozród

Ciąża trwa 38–39 dni. Samica rodzi w jednym miocie od 2 do 7 młodych. W ciągu roku wydaje zwykle 2–3 mioty. Młode rodzą się ślepe, otwierają oczy dopiero po miesiącu. Matka karmi je mlekiem przez 8 tygodni. Dojrzewają płciowo po 10–12 miesiącach życia. Wiewiórka żyje na wolności około 5 lat. Może być nosicielem wścieklizny.

Ochrona

W Polsce podlega całkowitej ochronie.

Akrobatki

Dzisiejsze cyrkowe występy sponsorowały dwie akrobatki, które to skakały jak szalone. Udało mi się nagrać krótki filmik pokazujące ich występy. Oto on:

Kaczki wiosną

Kaczki czują wiosnę.

Żaba na pulpit

To jest żaba na pulpit laptopa.

Koziołek

Dzisiaj spotkałem pana sarenkę, czyli koziołka. Jak większość zwierząt, dał sobie zrobić kilka zdjęć, potem znudzony moją obecnością dał mi wyraźnie to zrozumienia że nie powinienem się już przy nim kręcić i pójść sobie dalej. Oczywiście byłem przygotowany na taką reakcję pana sarenki, w końcu nie po raz pierwszy zdarza mi się spotkanie ze zwierzakiem. No fakt, że to był sarenek jedyny w swoim rodzaju (miał np. rogi), dlatego bardzo mi go szkoda... I pamiętaj chemiku młody ! Z sarenkami nie można na siłę, trzeba ostrożnie podchodzić, bo się łatwo płoszą. A jak już się spłoszą, to wszystko stracone.

Sarenki i koziołki są mimo wszystko, bardzo fajne :)

Głowienka

Głowienka (kaczka rdzawogłowa) (Aythya ferina) - średni lub duży ptak wodny z rodziny kaczkowatych, zamieszkujący Europę Środkową i Wschodnią i pas w Azji Środkowej po Mandżurię i północną Japonię. Izolowana populacja w Azji Mniejszej. Południowe populacje osiadłe, północne wędrowne. Przeloty w marcu - kwietniu i sierpniu - listopadzie. Zimuje w basenie Morza Śródziemnego, na Bliskim Wschodzie, w subsaharyjskiej Afryce i Azji Południowej oraz na Dalekim Wschodzie. Sporadycznie zalatuje na Hawaje, Filipiny, Guam, Wyspy Owcze, Azory, Wyspy Kanaryjskie i Wyspy Zielonego Przylądka.

Cechy gatunku

Samiec w szacie godowej ma głowę i górę szyi rdzawokasztanowe, dół szyi i pierś oraz podogonie i ogon czarne. Wierzch i boki szare z drobnym ciemniejszym poprzecznym prążkowaniem, brzuch biały. Samica ogólnie brązowa, wierzch i boki jaśniejsze, a brzuch biały. Osobniki młodociane i samce w upierzeniu spoczynkowym podobne do samicy.

Wymiary średnie
dł. ciała ok. 48 - 55 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 75 cm
waga ok. 700 - 1100 g

Biotop

Słodkowodne, gęsto zarośnięte zbiorniki wodne. Preferuje te o dużej powierzchni i głębokości.

Gniazdo
Na lądzie, pod osłoną gęstej roślinności, zazwyczaj w pobliżu wody.

Jaja

W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w kwietniu - lipcu 6 do 15 zielonoszarych lub oliwkowych jaj o średnich wymiarach 62 x 44 mm i średniej masie 66 g

Wysiadywanie : Jaja wysiadywane są przez okres 24 - 28 dni przez samicę. Zagniazdownik, pisklęta usamodzielniają się po 50 - 55 dniach.

Pożywienie

Rośliny wodne i drobne wodne zwierzęta, które zdobywa nurkując.

Ochrona

Gatunek łowny od 15 sierpnia do 21 grudnia.

Pan

Pan

Pan

Pani

Blondynka

Dzisiaj, pierwszy raz w życiu spotkałem tak śliczną i uroczą blondyneczkę. W sumie nigdy nie myślałem że takie są na świecie, a jednak - są ! Udało mi się zrobić jej kilka zdjęć. Oto ona, blondynka - albinos :

Z lewego boku.

Z profilu.

Z prawego boku.

A tu porównanie z kaczorkiem :)

Jak widzimy one są wśród nas.

Na polowanie, na dokarmianie...

Tym razem, "urządzenia" prosto z lasu :

"Czatwonia"

"Podsyp dla bażantów"

"Ambona wolnostojąca kryta"

"Ambona przystawna"

"Ambona przewoźna otwarta"

"Paśnik parasol z lizawką drążoną"

"Paśnik drabinkowy z lizawką"

Rogi

A to poroże. Jak wiadomo z muzeum.

Zwierzęta poznają Adasia...

... a Adaś je. Bo głodny.

Dziś dnia dzisiejszego, Adaś wybrał się na 120 km. przejażdżkę szlakiem drewnianych kościołów drewnianych. Niestety miał lichą mapę, i pomyślał że jednak się zgubi, więc postanowił pojechać zwiedzać kościoły wtedy gdy zdobędzie lepszą mapę. Jako że już był w trasie, zmienił plany i postanowił pojeździć trochę po Zielonkowej okolicy. I tak oto trafił całkiem przypadkiem gdzieś gdzie nawet nie myślał że trafi. Odnalazł zaginioną krainę zwierząt polskich, a także zwierząt z całego świata. I nawet całkiem je poznał. Tzn. zwierzęta poznały Adasia, i postanowiły odwiedzić najważniejszą stronę w internecie tzn. Blog Adama P.

Hura ! Oto my. Polskie zwierzątka, spójrz na nas miłym wzrokiem, i nie martw się, nie uciekniemy :)

To my, ptaki drapieżne.

Nas też tu kilka jest !!

Również my mamy coś do dodania.

A sprawdź nas, jesteśmy wspaniałe !

Kwaczki, każdy zna, takie same jak w Poznaniu.

Ptaki wodne znad wody.

Łazaaaaaaaa!!!

To my wszystkie na półkach za szybą.

Druga część górnego zdjęcia. To również my ! Czy poznajesz nas po piórkach ?

Gniazdo ptaka drapieżnego.

A to my ptaszki z boku. Niektóre z nas mają dłuuugie dzioby.

Niektóre wróble wywinęły orła.

Ja tutaj pilnuję.

Czasem znosimy jaja.

Ja orzełek, czy też inny jaszczomb.

Wakacje na drzewie.

Zaczynamy scenki wystawowe.

Dzikie karmienie.

Sowa Harrego.

Dziki dzik bywa całkiem oswojony.

Sarna.

To znowu ja ! Dzikdziki.

Lis. Jak wiadomo lis nie jest maskotką firefoxa.

Bażant z żoną (się wpakował).

To jest wyginięty gatunek ptaka.

Pan bóbr. Jak się okazało, to co widziałem kiedyś w Poznaniu, to jest właśnie bóbr (taki profesor mi powiedział).

Perkozy dwuczube. Też je znamy!

Dzika koza. Wmurowało mnie w ścianę.

Misio na wieszaku.

Sarnowa rodzinka.

Danielowa.

Wszystko słyszący głuszec.

Jakiś jeleń. I jakiś lis.

Dziki. Jakie to wielkie jest. Połowę mnie wysokości to ma !!

Miś baribal. No on to jeszcze mały, ale...

...niedźwiedź brunatny. Z Kamczatki. Toż to bydle ma z 3,5 metra wysokości. Ja nie wiem, straszne to, takiego spotkać to bym chyba pobił prędkość światła. Tak myślę że pod jego prawą łapą to bym w dużym kapeluszu się zmieścił.

A to grizzly. Czyli taki w sumie piesek w porównaniu z brunatnym :]

Wilcza rodzinka. Taki wilczek to też wielki jest.

Był jeleń, jest i łoś. Ma fajny wieszak na głowie. Jakby nie rogi i ładniejsza twarz, to byłby koń.

To wydra. Ale ogon to ma niezły.

A to bóbr. Bóbr służy do testowania pasty do zębów herbal.

Żubr. Można napisać inaczej, tzn rzóbr.

To jakieś takie śmietnikowce.

Misiu w wersji białej z Arktyki... No jak ładnie nam się do zdjęcia uśmiechnął :*

Pan ryś. Potrafi wszystko naprawić.

Piżmowół - ma fajne słuchawki.

Nosorożec. Na nosie ma roga. Ja mam dwa. Przy kierownicy od roweru.

Lwy. Czyli moja rodzinka ;]

A oni grali w "Królu Lwie".

Jakieś afrykańskie twarze.

Kotek siedzi i patrzy. Krowa rogi do góry !

Kolejne afrykańskie zwierzęta.

I znowu...

Cała rodzinka na zdjęciu :)

Zakręcony koleś.

A tu mamy już niedźwiedzia brunatnego ale z Polski. Dokładnie to z Poznania. Jest on dużo mniejszy niż ten z Kamczatki. Dlaczego z Poznania ? Zoo martwe zwierzęta wypychało kiedyś, i tak oto powstała większość z widzianych tu dziś eksponatów.
(- ej my jesteśmy prawdziwi !!
- no wiem przecież....)

Kolejny ptak.

Mysza. Ale jakaś wyżarta.

Puchacz. Znajomy prosiaczka, tygryska, misia i Krzysia.

Króczek. Albo i nie. Nie był podpisany.

A tak wygląda muzeum. Tabliczka podaje :

"Muzeum przyrodniczo - łowieckie w Uzarzewie. Oddział muzeum narodowego rolnictwa w Szreniawie"

Widok z przodu, po prawo wieża obserwacyjna.

Widok z tyłu, od wejścia do części muzeum z rogami i bronią.

Muzeum jest w soboty otwarte za darmo, od godziny 10 do 16 (w niedzielę też, ale już płatnie). Jest też czynne od wtorku do piątku w godzinie od 9 do 16. Tak jest od 1 kwietnia do 31 października. W maju i czerwcu jest inaczej. Wtorek - piątek : 8 do 16, sobota - niedziela 10 - 17.

Wisi tam tablica pamiątkowa. Oto jej treść :

Z okazji 25 rocznicy utworzenia wielkopolskiego muzeum łowiectwa w Uzarzewie pomni inicjatorom tego dzieła, a głównie Jerzemu Małeckiemu oraz wszystkim współtwórcom: myśliwym, leśnikom, rolnikom, ogrodnikom, muzeologom, architektom, z których szczególnie zasłużyli się :

Bogusław Fruziński
Zygmunt Górski
Michał Iwaszkiewicz
Stanisław Jasnosz
Kazimierz Kafarski
Wacław Lesiński
Roman Niedzielski
Henryk Nowacki
Władysław Pacyk
Kazimierz Ratajszczak
Mieczysław Skupin

Poznańska organizacja łowiecka
wrzesień 2002

A oto ostatnie spotkane zwierzę. Nie wiem co za gatunek, ale jakiś małpiszon :

Wyskakujący z zarośli małpiszon. Zrobił w sumie 63km.