Kościół Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych w Poznaniu

Tabliczka informacyjna mówi że:

Dawny klasztor dominikanek zwanych w Poznaniu Katarzynkami. Obiekt ufundowany w 1282 r. przez trzech braci z rodu Przedpełkowiców i księcia Przemysła II. Przypuszczalnie zakonnice objęły rozpoczętą budowę kościoła parafialnego i jeszcze w XIII w. wzniosły nieduży kościół, od połowy XIV w. pod patronatem św. Katarzyny. Wokół niego powstał dość rozległy klasztor, w skład którego włączono również dwie baszty z muru obronnego. Po kasacie klasztoru (1822 r.), budynki stopniowo rozbierano. Zachowało się jedno skrzydło klasztorne i jedna z baszt. Od 1926 r. klasztor użytkowany przez salezjanów. W salezjańskim oratorium przybywali Błogosławieni Męczennicy, którzy zginęli w Dreźnie 24.08.1942.

Natomiast to mówi www.poznan.pl:

W tym miejscu w latach osiemdziesiątych XIII w. powstał kościół i klasztor dominikanek. Najpierw zbudowano obecne prezbiterium z chórem zakonnym, w XIV w. dobudowano nawę, w XV w. przebudowano szczyt wschodni, a od północy kaplicę, która powiększona w XVI w. utworzyła nawę boczną. Po kasacie klasztoru przez Prusaków w 1822 r. kościół niszczał, dopiero w 1926 r. dawną funkcję przywrócili mu salezjanie, odbudowując go według proj. Kazimierza Rucińskiego (dobudowano przęsło chóru i neobarokową fasadę według proj. Lucjana Michałowskiego).
To budowla gotycka, której prezbiterium nakryte jest jedynym w Poznaniu sklepieniem żebrowym z ok. 1440 r.; w nawie głównej sklepienie żaglaste, a w bocznej gwiaździste. Wyposażenie kościoła pochodzi z l. 1927-30 (proj. L. Michałowski). W neobarokowym ołtarzu głównym z 1928 r. w polu środkowym obraz Matki Boskiej Wspomożenia Wiernych, a w zwieńczeniu patronki św. Katarzyny Aleksandryjskiej - dzieła Antoniego Ziętkiewicza. W prawym narożu nawy głównej eklektyczny ołtarz boczny z rzeźbą św. Jana Bosko i herbem Salezjanów, a na mensie ołtarzowej portrety bł. Oratorianów (tzw. "Poznańskiej Piątki z Wronieckiej") - Czesława Jóźwiaka, Edwarda Kaźmierskiego, Franciszka Kęsy, Edwarda Klinika i Jarogniewa Wojciechowskiego - chłopców działających w konspiracji, zamordowanych przez Niemców, a beatyfikowanych w 1999 r. w Warszawie przez papieża Jana Pawła II. Na uwagę zasługuje także ambona, rzeźby świętych: Józefa, Dominika Savio i Antoniego, neobarokowy ołtarz z rzeźbą Serca Jezusowego w nawie bocznej oraz organy z lat 1928-29. W kruchcie m.in. tablica upamiętniająca błogosławionych Oratorianów.
Z dawnych zabudowań klasztornych (XIV-XVI w.) pozostało skrzydło zachodnie oraz baszta w trzynastowiecznym murze obronnym miasta.

A teraz, ja coś powiem od siebie:

We wnętrzu znajduje się mnóstwo rzeźb. Ta przedstawia chłopca.

Ołtarz.

Sklepienie trójpolowe żebrowe.

Kolejny "ołtarzyk". Postacie na portretach to (o ile pamiętam) działacze konspiracyjni.

Ambona.

Kościelne organy.

Łuk tęczowy nad ołtarzem.

Obraz.

Ołtarzyk.

Widok na wnętrze.

I ostatnia już rzeźba.

Krzyż zaraz po wejściu do środka.

Tak wygląda brama wejściowa do kościoła.