Dzisiaj coś o czym zapomniałem. Co więcej - w ogóle nie pomyślałem o tym. Na szczęście zawsze jest ktoś kto ma lepszą pamięć -
Marcin. Dziś wielkie święto - pierwsza rocznica mojego Bloga.
Zaczynając rok temu, kompletnie nie wiedziałem do czego może to doprowadzić. Na początku miał być zabawą, nie długo stał się motywacją, z czasem miejscem do pokazania swoich dziwnych pomysłów. Obecnie jest jedną z najczęściej wyszukiwanych stron w
google.
W pewnym sensie jest pamiętnikiem, który opowiada o całym poprzednim roku - na szczęście większość ludzi niewiele z niego wyczyta. To mój pamiętnik.
Jest miejscem na dyskusje - czy to w komentarzach, czy też ostatnio w "sondzie". Jest czymś co zmusza niektórych do działania, jest inspiracją, niektórym daje rozrywkę a innych drażni.
Nie powstałby bez Marcina. Marcina Deruckiego - dzięki któremu wszystko się zaczęło. To on jako pierwszy pochwycił mój pomysł i założył swoją stronę. Dzień później powstał mój Blog. Minął rok...
...Blog zyskał kilku nowych - stałych - czytelników. Nie wszystkich znam. Znam osoby zostawiające komentarze - są jednak ludzie odwiedzający, ale nie są mi znani. Dziś macie szansę powiedzieć coś o sobie. Napiszcie co Wam się podoba, co byście zmienili. Napiszcie coś o sobie. Napiszcie cokolwiek...
W tym miejscu warto wymienić najważniejsze osoby, które miały największy wpływ na Bloga. Na to jaki jest, być może również na to że jest. Po pierwsze Marcin, o którym już pisałem. Po drugie drugi Marcin R. - jeden z najwierniejszych czytelników. Kolejne osoby to cała rodzinka, następnie Lidia, Iza czasem pojawił się i Kamil. Oni pokazywali że są, że czytają, że po coś ten Blog istnieje. Pewien wpływ miała też pewna mamusia, pewnej córeczki. [...]
Blog żyje własnym życiem. Większość pomysłów na niego pojawia się znikąd. Są to w większości trafione pomysły - świadczą o tym rosnące ceny akcji Bloga. W stu procentowej większości Blog tworzony jest tylko przeze mnie. Jednak zawsze znajdzie się miejsce na Twój pomysł czy sugestię. Pisałem już o tym. Również Ty możesz zmienić los ludzkości.
Blog pokazuje jedno - jak wielkie i wspaniałe dzieło można stworzyć - idąc małymi kroczkami do przodu i systematycznie. Zmusza do działania. Jak na razie - nie ma wad. Nigdy nie brakowało mi czasu by coś na niego "wrzucić". Czasem brakowało pomysłu. Wystarczyło wtedy przejść się do kibelka, usiąść pomyśleć i... chlup ! pomysł miałem jak na talerzu ;)
Blog miał "chwile załamania". Znikał i pojawiał się. Jednak on nigdy nie zniknie. Będzie trwał wiecznie.
Marcin (z lewej) i ja (po prawej). ::two horsemen::
